اسالم دشت(ایسَه لَم)

http://dc399.4shared.com/img/Ajdue8EYce/s7/14a9a096a60/IMG_5558?async&rand=0.20704105008662999

اسالم دشت

مسیر گردشگری و کوه پیمایی و جنگل نوردی این روستا از مرکز شهر رامسر در ابریشم محله و انتهای کوچه ارشاد آغاز می گردد. در این روستا به همراه روستای مازو لنگه(مازو= بلوط) کمتر از 50 خانوار زندگی می کنند که اغلب آنها به کارهای کشاورزی و دامداری مشغول هستند. همچنین کار نجاری، بنایی توسط مردان و عرضه محصولات کشاورزی  و لبنی به بازارهای محلی هفتگی توسط زنان روستا انجام می شود. خانواده های پناهی، فولادثانی  از این روستا هستند.

نام اصلی این روستا "ایسَه لَم" است و وجه تسمیه آن احتمال می رود  کلمه ایسَه از واژه "ایسپی=سفید" گرفته شده باشد و به دلیل وجود محل گود و تجمع آب سفیدرنگ در سرچشمه رودخانه "چالدره" در ابریشم محله رامسر باشد.

همچنین گمان می رود کلمه" ایسَه لَم " تلطیف شده کلمه " عیسی لَم" نیز  باشد. که به غلط نام اسالم دشت بر آن نهادند.

بازگشت کاروان اهل البیت به مدینه

ای مدینه دوباره برگشتم
با دل پر شراره برگشتم

بی علی، بی رقیه، بی عباس
با همین گاهواره برگشتم

از مسیری که بهر سنگ زدن
میگرفت استخاره، برگشتم

همرهم بود زیورآلاتم
آه بی گوشواره برگشتم

آه از خیمه ای که غارت شد
با دو چشم ستاره برگشتم

از کنار تن لگد مال و
بدن پاره پاره برگشتم

با حجابی که بین آتش سوخت
از دل هر نظاره برگشتم

رضاباقریان

چرا حکومت‌های توتالیتر از شیعیان می‌ترسند؟

تشیع نیز یک مکتب دینی مانند بقیه مکاتب و مذاهب اسلامی است که حجم عظیمی از ارزش‌ها و اصول دینی و اخلاقی گرانبها را با خود دارد. من در اینجا قصد ورود به بخش‌های اعتقادی این مذهب را ندارم زیرا در تخصص من نیست. بلکه صرفا می‌خواهم به جنبه‌های سیاسی و حقوقی آن توجه کنم که به نظر من عامل اصلی در پشت همه تحریک‌هایی است که در سراسر جهان علیه این مذهب می‌شود. دکتر «طه حسین» این نفرت از شیعه را توضیح داده و می‌گوید: «تشیع نسبت به امام‌علی(ع) از همان ابتدا به‌عنوان یک حزب سیاسی مخالف با سیاست‌های ستمگرانه و اوضاع فاسد زمان شکل گرفت. این مخالفت یک زمان در قالب انقلاب و بار دیگر در قالب خشم نسبت به حاکمان بروز می‌کرد. به همین دلیل از روی ناآگاهی به شیعیان نسبت‌های ناروا داده می‌شد و بارها شیعیان در معرض قتل و شکنجه قرار گرفته و قربانی می‌شدند.»

مُسدَّسی برای امام رضا علیه السلام

باید به عشق گنبد تو یاکریم شد
روی مناره های الهی مقیم شد
حیف است پا به صحن و سرای شما نهم
باید سوار بال ملک یا نسیم شد
هرکس دخیل صحن گوهرشاد میشود
تا روز حشر خانه اش آباد میشود

صحن و سرای خانه ات آباد یا رضا
صید توییم گر تویی صیاد یا رضا
روزی سفره های شب ما زیاد شد
وقتی که راهمان به تو افتاد یا رضا
مهر تو را به آب و گل ما گذاشتند
نام تو را شفاعت عالم نگاشتند

بال و پر فرشته گلیم سرای تو
آقا شود کنار تو آقا، گدای تو
آنقدر وسعت حرمت کبریایی است
جا شد بهشت گوشه صحن و سرای تو
حالا بهشت، هم نفس زایرت شده
در کوچه های دور حرم عابرت شده

باید برای درک تو پر در بیاورم
غیر از رئوف، واژه بهتر بیاورم
باید برای منقبت بی کرانه ات
یک صفحه ای به وسعت محشر بیاورم
محشر به شانه های تو مثل کبوتر است،
وصف تو از خیال و شعورم فراتر است

در مشهد آفتاب به دردی نمیخورد
بی عطر تو گلاب به دردی نمیخورد
بوسه، مرا ز پای تو سیراب میکند
با این حساب، آب، به دردی نمیخورد
یک ذره از تلولوی تو آفتاب شد
خورشید هم کنار تو خانه خراب شد

صحن عتیق هرچه مسلمان درست کرد
از برکت تو بوذر و سلمان درست کرد
شبهای جمعه از نفس زائران تو
دور ضریح، چند سلیمان درست کرد
بیهوده نیست عاشق تو بی قرار تو
اینگونه بود مور شدن در جوار تو

خوب است در حریم شما استخاره ها
هیچند در برابر نورت ستاره ها
سوگند میخورم به جلال تو یا رضا
عرش خداست بر سر دوش مناره ها
پیش تو استخاره گرفتیم و بد نشد
گلدسته حریم تو آقا رصد نشد

هرجا کریم هست، کرمخانه میشود
بالم فقط به گرد تو پروانه میشود
کنج حرم نشسته ام و داد میزنم
( هر یوسفی که یوسف زهرا نمیشود )
آقا کرامت تو در اینجا زبان زد است
کرببلای دیگر من شهر مشهد است

دست تو خاک را به نظر کیمیا کند
ظرف مس وجود مرا هم طلا کند
حس میکنم کنار تو نام حسین را
نام حسین در حرم تو چه ها کند
پابوسی تو پاره گریبانمان کند
راهی به سوی شهر حسین جانمان کند

آن سایلی که دامن لطف تو را گرفت
یادم نرفته نیمه شبی که شفا گرفت
جان جواد را که قسم داد پیش تو
یک اربعین، از حرمت کربلا گرفت
دارالشفاست کوی تو یا ثامن الحجج
وجه خداست روی تو یا ثامن الحجج

رضاباقریان

مدح امام رضا(ع)

بی حب تو غم از دل ما پا نمیشود
راضی خدا بدون تو از ما نمیشود

هرکس خدا از او نشود راضی، ای رضا
راضی ز کارش حضرت زهرا نمیشود

نیمه شب و حریم تو و بزم اشک و آه
اینجا غریب، پیش تو تنها نمیشود

هرکس بدون اذن بیاید به محضرت
بی اذن مادرت گره اش وا نمیشود

اشکی که با حضور، نریزد در این حرم
با دست مهربان تو امضا نمیشود

هرکس مریض گشته شفایش فقط تویی
اینجا طبیب، مثل تو آقا نمیشود

در کنج کنج صحن و سرایت نوشته است
اینجا کریم، غیر تو پیدا نمیشود

رضاباقریان